Historia Izby

1922

Pierwsze Zgromadzenie Nowej Powojennej Izby Adwokackiej w Katowicach zostało zwołane na podstawie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 czerwca 1922 roku o adwokaturze w górnośląskiej części Województwa Śląskiego, w brzmieniu rozporządzenia tegoż Ministra z dnia 12 grudnia 1922 roku (Dz. U. Rz. P. nr 109 poz. 1009).

1924

Zasadniczo jednak samorząd adwokacki ukształtowała ustawa z dnia 17 lipca 1924 roku o adwokaturze dla okręgów Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, Sądu Apelacyjnego w Toruniu oraz Górnośląskiej części Województwa Śląskiego. Ustawa ta znacznie ujednoliciła ustrój adwokacki na obszarze całego państwa polskiego nadając jej jednocześnie znaczną samodzielność i niezależność. Ten stan prawny istniał do czasu uregulowania prawa o samorządzie adwokackim w całej Polsce w 1932 roku.

1922–1932

Pierwszymi członkami Wydziału Izby Adwokackiej w Katowicach byli adwokaci: Kazimierz Czapla, Stanisław Kobyliński, Brunon Kudera, Felicjan Mierzejewski, Jan Mildner, Bolesław Mroczkowski, dr Karol Ogórek, Konstanty Wolny, dr Józef Reszka, dr Władysław Tempka, dr Klemens Wnukowski, Wojciech Żytomierski.

Pierwszym Przewodniczącym Izby Adwokackiej w Katowicach był do roku 1929 adwokat Kazimierz Czapla. Następnie, do roku 1932 Izbie przewodniczył adwokat Konstanty Wolny.

1932

Na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej, z mocą ustawy z dnia 7 października 1932 roku, zawierającego „Prawo o ustroju adwokatury”, wybrana została Rada Adwokacka w Katowicach, której dziekanem został adwokat Włodzimierz Dąbrowski. Pełnił on tę funkcję do 1933 roku.

1933–1939

Kolejnymi Dziekanami Śląskiej Izby Adwokackiej byli w latach: 1933-1935 – adw. Karol Jazienicki, 1935 – 1936 – adw. dr Karol Tchórzewski, od 1936 – 1.09.1939r. adw. dr Karol Stach.

1939–1964

Adwokat Karol Stach przebywając w okresie okupacji w Krakowie utworzył konspiracyjną Radę Adwokacką Krakowsko – Śląską. Stanowisko dziekana piastował później w latach 1954-1964.